رازکلیدگمشده

که می جوید آخرپرستونشانم

به برگ گلی گرنمانم به دلها

کم از بال افتاده درآشیانم

بهارآید ومی رود  سایه ای بخش

چرا  گرد غم  بردل  باغبانم

سَری کوکه سری ندارد ز کویش؟

به هرجا دلی می رود کاروانم

من آن کاه کش عارفم که به یک دم

اگرسربه بالا برم  کهکشانم

چراکم بگیرم خودم را که هردم

اراده کنم می شود می توانم

به وقت سخن گفتنم چون ستاره

به وقت غزل سفتنم  نردبانم

نیارم اگر میوه ای حق من باد

که آتش به چوبم زند باغبانم

شوم ابر وهردم به عالم ببارم

اگرگوشه چشمی به دریا کشانم

از این گل بدان گل چو پروانه رفتم

از آن دم که گفتم به پیله نمانم

الهی خودم دشمن خود نباشم

که باکی ندارم من از دشمنانم

شکست من ازمن ؛ گسست من از من

که دشمن ندارد رهی در گمانم

خداراغزل یاری ام کن که هرگز

دمی آیه ی  یأس بر دل نخوانم