روسوي هرچه مي كند اين دل به سوي اوست

روسوي هرچه مي كند اين دل به سوي اوست

عا لم همه بهانه ديدار روي اوست

يك مو مباد دوري ام از وصل روي دوست

دل هركحا كه وصل شود وصل روي اوست

مستم زهرچه ديده و هرچه شنيده ام

ميخواره چشم وگوش و دل وجان سبوي اوست

هرچند دمبدم به دلم راه تازه ايست

شادم كه تو به تو همه ي شهر كوي اوست

اي دل ، نه لاله جام به دست است در رهش

عالم تمام كاسه به دست سبوي اوست

آري نه غنچه پيرهنش مي درد زشو ق

گل هم نزار سلطنت رنگ و بوي اوست

تنها نه سنگ وخاك به ذكرش نشسته اند

هستي اگر كه گوش كني گفتگوي اوست

اي نمــــاز آخــرِ مــــن گـريـه كــن

اي دعبل:
دوست دارم شعري برايم بخواني كه اين ايام ،ايام حزن وغم و ماتم بر ما اهل بيت است.

اي نمــــاز آخــرِ مــــن گـريـه كــن
بر دوچشمـان تــرِمـــن گـــريه كــن

گــريه كـن اينجــا زميــن كــربلاست
سرزميــن اشك و افغـــان و عـزاست

گـريـه كـن اينجـا نفس ،خـون مي شود
آه دل از غصــه گلگـــون مــي شــود

عــرش اينجــا بــا تـو هِق هِق مي كند
گريه كــن اينجــا مَلَك دِق مــي كنــد

گريه كن اينجا جهان ،بي جان شده است
هستي جــانــانه ،بي جـانـان شده است

گــريـه كــن اينجــا حريـم انبيــاست
قتـلـگــــاهِ قبـلـگــــاهِ اوليــاســت

هــركـه را مي بينم اينجـا داغ اوسـت
گريه كن اي ابــر اينجــا بـــاغ اوست

گريه كـن اينجـــا خدا خون گريه كرد
گريه كـرد و سخت گلگون گـريه كرد

دردل دريــايي اش طوفــان گــرفت
گريه كـرد و خلقت او جــان گــرفت

ابر و بــاران رود و شبنم اشـك اوست
هر چه مي بيني به عـالم اشـك اوست

گـريه كن بـا ابـر و بـاران گـريه كــن
گريه كن بـا چشمه سـاران گـريه كـن

گـريـه كـن اينجــا صـداي بـي كسـي
مــي رود تــا كــربـلا ي بــي كســي

گــريـه كــن اينجــا صــدايِ آب آب
مــي زنـد آتـش بـه جـــانِ آفتــاب

چـشــم مـن اي راوي ظــهــر بـــلا
اشـك ريز و قصه گــوي از كـــربــلا

اشـك من اي اشـك عشق افــروز من
مثنـوي ســـاز دو بيتــي ســوز مـن

شيعــه وار از كــربــلا يــم قصـه گو
تـــا بگـريـم غصـه ات را مـو بـه مـو

«هـر كسـي از هــم نـوايـي شـد جـدا
بــي نـوا شـد گـــرچـه دارد صد نوا »

گـريه بـوي غـربــت او مــي دهــد
بـوي تـنـهـايــي آهــو مــي دهــد

آهــويـي وز هـــر طـرف ،صيادها
آهــويـي و نـــا رســا فــريـادها

گــريـه كـن اينجــا بهار زنـدگيسـت
ابتـــداي لالـــه زار زنـدگـيـســـت

گـريـه كـن اينجــا زِمـرگ عـاشقــان
بــاز شـد دروازه هــاي آن جهــــان

گــريـه كـن تـا بـودنــت معنـا شـود
قطــرة گــم گشتـه ات دريــا شــود

عــاشـقــان را ديـدة تــر گـر نبــود
عشـق را خــاكـي دگـربـرسـرنبــود

گـريـه كـن بـاآب و مـاهي گريه كـن
بـا كبـوتـرهـاي چـاهـي گـريـه كــن

تـا قيـامـت گـريـه مـن بـهـراوسـت
بـر نمـي دارم ســر از افـغـان دوست

دوسـت دارم تـا قـيـامـت سـر نـهم
بــر سـر ديـوار و چــشـم تــر نـهم

آنقـدر گريم كـه هسـتي خـون شـود
جـاي جــاي خــاك ديگرگـون شــود

تــاب يـكــدم غــم نــدارم يــار را
واي اگـــر بـيـنـم غــم دلـــــدار را

 
گـــر رود خـاري بـه پــاي يـــار مــا
تــا قـيامـت گــريـه بــاشد كـار مـا

چـون نميرم ؟خار نه ، تيـغش بـه ســر!
سَـر، سَرِ سرنيـزه ، زينـم خـون جــگر

وه چها بـرتـو در ايـن صحرا شده است
بنـد انگشتت هـم از هم وا شـده است


بند بندت را چــه مي بينم؟! جداست!
يــا رب ايـن جسم شهيد كـربلاست

نـيمه جــان در زيـــر سـمِّ اسبـهـا
اي عـزيـز فـــاطـمـه ، اي پُــر بـلا

اي نفس بنـد آمده زيـن لحظـه ها
كيست تـا يـاري كند ايـن دم تـو را

گـريه كن كـه مي برد بـا صد فغان
نيـمه خـورشـيـد مـــ‍ا را كــاروان

كــاروان كوچـك ولي از وسـعتـش
تـا قيــامت ديدگان در حيـرتـش

گـريـه يـعنـي گـــوهر ادراكهــا
گـريـه كـن اي فهــم پاك پـاكهـا

گـريـه يـعنـي همدلي بـا روح آب
گــريـه يـعـنـي روشـنـي آفتـاب

گريـه يـعـنـي ارتــفــاع روح مــا
غوطة دل در تــن مــجــروح مــا


گريه يـعنــي زنـدگاني بـا حسيـن
زندگي در بــي كـراني بـا حسيـن

اشك تنها داغ دل تـا چشـم نيسـت!
راستي معنـاي اشـك شيعه چيست؟!

شيـعه بـا اشكش مسـافـر مي شود
دل ،سـوار اشـك ، زائــر مـي شـود

اشك شيعه ، واژه اي بي انتهــاست
بيعـت هـر لحظه اش با كربلاست

او به خون خويش و ما با اشك خويش
هر كدام اين قصه را برديــم پيـش

خون ببار اي اشك خوش معنــاي مـا
اي طبـيب جملـه عـلتـهـــاي مــا

اي صـفــاي روح مـا اي نــور مــا
روشنـي بـخـش وجـود كــور مــا

گريه مـي بايــد بـه فـريادم رسي
در غمش يــاري نـدارم از كـسـي

هركه را چشمي از اين غـم شدسپيد
تـا قيـامــت غير شادي ، غـم نديد

گريه كـن اينجـا زمان قبـل از زمـان
روز و شـب گرييده بـر مولايـمــان

گريه كن آدم در اينجا خون گريست
نوح طوفاني شد و جيحون گـريست

حضرت آدم چو ديد اين پُر شكست
داغ هـابيلش زِ جانش رَخـت بست

صـبـر ايـوبي در اينجـا پــاره شـد
عـرش از بي تـابي اش بيچـاره شد

صبر،زيبــا گـرچـه امّـا بـر تـو نَه …
نــالــه را انـدازه امـّـا بـرتـونَـه …

گريه كن تا لالــه هـامان وا شـونـد
كشته هـاي غـربـت تـو پـا شـونـد

گريه كن اينجـا پيمبـرگـريـه كــرد
گريه كـرد وسخت پرپرگريه كــرد

حيدر اينجـا از فغـان بـي هـوش شد
آســمان تـا گيـردش آغـوش شـد

مـجتـبـي اينـجـا بـرادر را چـو ديــد
بنـدبنـدش زيـن ستـم از هـم دريـد

حضـرت زهـرا چـو ديـد اينجـا پسـر
كنـد از جـــا آسـمــان و زد به ســر

موج موجش بسكـه شـد بيخـود زِ خود
كـشتي بشكـستـه پهـلـو غـرق شــد

جملـه كـروبيــان بـي هُـش شـدنـد
صَيحه اي و نـاگهـان خــامُـش شـدند

انـبـيــاو اولـيـــا بــرســر زنـــان
بـا سَـرِ خَم نـزدِ زهـرا ،خون چكـــان

آمـدنـد و سيـل در عـالـم گـرفـت
هـاي هـايي عرش را در هـم گرفـت

ســر بــه زانـوي پيمبـر،پُـر فـغــان
پــاره هـاي دل رسيـده تـا دهـــان

چشـمـهــا،آتشفـشـانِ خـون فشـان
نالـه هـاشـان شعلـه هـاي بي امــان

نـامـده محشـر قيـامـت شـد به پـا
سـرد شـد آتش ز سيـل شعلـه هــا

آنچـه مـن ديدم در آن ظهر فـغــان
روز محشـر هـم نمي گـردد چـنــان

وه چه مي ديدم در آن ظـهـر كبـود
عـيـسـيِ مــا بـر فـراز نيـزه بــود

طشـت بــود و دردلــش يحياي مـا
خـيـزران بـود و لـب مــولاي مـــا

يـاد آن لبهـاي عـطشـان مـاهـيــان
تــا چهـل روز آبشـان بـود اشكشـان

گريه كن غم ،چاك چاكـت مـي كنـد
بوي سيب اينجـا هلاكت مـي كـنــد

سيب زردوسرخ من مـولا حـسيـن...
عـاشق در خـون كفـن مـولا حسين...

بـوي سيـب اي بـوي مـولا در حـرم
آه، اي بــوي خـــدا در صـبـحـدم

بــوي سيـب اي بـوي مولا ازبهشت
بوي سيب اي ميوه عـاشق سـرشت

اي وزيــدنهــاي تــو از آن جـهــان
كـه دمــادم مـي وزد زان بــوستان

صبحگه چـون مي روم دركوي سيـب
مست مستت مي شوم اي بوي سيب

بـوي سيـب اي بـوي عـاشق زيستن
چـون توان بوئيـدنت؟ نگـريستـن؟

بوي سيب اي بـوي عـاشوراي عـشق
آه ،تنـهـــا ميـوه گلهـاي عــشـق

بــاز دردل،بـوي پـاكت مـي رسـد
بـوي قلب چـاك چـاكت مـي رسد

بـي كسي تـاكي؟غريبي تـا به كـي؟
بـوي عشق ونـاشكيبـي تـا به كـي؟

مـي وزي و كـربلايـــي مـي شـوم
بـاز هـم دارم هـوايــي مـي شـوم

وه كـه كـردي بـاز مــا را نا شكيب
بوي غربت مي دهي اي بـوي سيب

گـريه كـن بر بوي سيب حضرتش
بـوي تنـهــايـي و عطـر غـربتـش

سيـب زرد و سـرخ من مـولاحسين
عاشـق در خـون كفن مولا حسین

 

آبشار

ای گیسوان مست

جامم لبریزکن

تاباورت شود

آبشارباسقوط آغازمی شود...

دنیاهافاصله...

مثل همه به دنیا آمدم

ومثل همه از دنیا رفتم

ودر این فاصله

آن شدم

که از همه

دنیاها

فاصله داشت...

سخن درست بگویم...

نمی توانم ببینم

که توبرآخرین پله

خورشید رامی چینی

ومن از خاک

        آسمانهای افتاده را...

من که معرفت را جز برشاخه نبوسیده ام

چگونه می توانم

نذر باد را برلب بزنم؟

بگذار بگویند:

بازهم بیادکودکی اش افتاده

امابه این سبدقسم

که من به دنبال آشیانه ی هیچ کلاغی

هیچ وقت

ازآن درخت بالا نرفته ام...

•

"سخن درست بگویم...نمی توانم دید

که می خورندحریفان ومن نظاره کنم"

نشسته ام  به دریغا...

                     ولی دریغ ودرد

                                        که درد من

                                                        به دریغا

                                                                   دوانمی گیرد

میان این همه گفت وصفا

                                    مراکامیست

                                                     که جز به گفتن نامش

                                                                                     صفانمی گیرد

          نگه به دست خودیهامکن

                                               که می دانی

                                                                      کسی به غیرخدا

                                                                                            دست مانمی گیرد...

"اسب نفس بریده را طاقت تازیانه نیست....."

شانه ی زخمی مرا خوشتر ازاین ترانه نیست

"اسب نفس بریده را طاقت تازیانه نیست....."

...آی زمانه تا به کی در  پی  رنجش  منی

طفل پدر ندیده را حوصله ی بهانه نیست...

می روم ونمی رود باور رفته ام ز یاد...

وه که جوانی مرا حاصل یک جوانه نیست...

نه قایقی،نه شاخه ای،نه برگ اوفتاده ای...

جز آه سرد رفتگان در آب رودخانه نیست

هرچه که می روم چرا به روز خود نمی رسم

مگر در این مسافرت جز سفرشبانه نیست؟؟؟

اگرچه ظهرخستگیست تکیه به سایه ها مکن

که این زمانه گریه هم درانتظارشانه نیست...

باورسنگ خورده رامیوه "شمین " طلب مکن

کزتن خشک شاخه ها توقع جوانه نیست...

ای دریغ از ما که بی باور شدیم

ای دریغ از ما که بی باور شدیم

آن قدر ماندیم تا کافرشدیم

غنچه ها گل داده و پرپر شدند

وای ما کز ریشگی بی برشدیم

نام باران سبزه زاران کردشان

مافقط از اشک حسرت ترشدیم

از در ودیوارحکت می وزید

چشم دل بستیم و کور وکرشدیم

جان شدنداز شوق جانان جملگی

ما زجان بگذشتگان پیکرشدیم

سنگهای کوچه هم گوهر شدند

ماطلابودیم وخاکستر شدیم

بسکه خود رایی به جانهامان نشست

عاقبت بی راه وبی رهبرشدیم

مصلحت هامان چنان شدپرسکوت

تاکه همکارستم گستر شدیم

ااز قلمهامان صدایی برنخاست

تاکه آخرهیمه ی اخگر شدیم

بی غزل آنقدر ماندیم ای "شمین"

تاکه بی دلدار وبی دلبرشدیم

غرق اميد وغرق بيم ...دلم

                                                  غرق اميد وغرق بيم ...دلم

 روبه سوي تومستقيم...دلم

 گاه سرمست بوي بسم الله

 گاه رحمن وگه رحيم...دلم

 مالک يوم دين تويي ومن

 عاشق لحظه اي عظيم...دلم

 کوي اياک نعبدم درپيش

 بر در نستعين مقيم ...دلم

 به کدامين کرم نظر دارد

تاتورا دارداي کريم ...دلم

بوی یوسف دوباره می شنوم

درضلالت همان قدیم ...دلم

لا اری غیرک بکل نعم

ولتسئل عن النعیم ...دلم

سنگ ازجای خودتکان نخورد

می شود پرپرازنسیم ...دلم

من آن راه نامرئی آسمانم

 

من آن راه  نامرئی  آسمانم

که می جوید آخرپرستونشانم

به برگ گلی گرنمانم به دلها

کم از بال افتاده درآشیانم

بهارآید ومی رود  سایه ای بخش

چرا  گرد غم  بردل  باغبانم

سَری کوکه سری ندارد ز کویش؟

به هرجا دلی می رود کاروانم

من آن کاه کش عارفم که به یک دم

اگرسربه بالا برم  کهکشانم

چراکم بگیرم خودم را که هردم

اراده کنم می شود می توانم

به وقت سخن گفتنم چون ستاره

به وقت غزل سفتنم  نردبانم

نیارم اگر میوه ای حق من باد

که آتش به چوبم زند باغبانم

شوم ابر وهردم به عالم ببارم

اگرگوشه چشمی به دریا کشانم

از این گل بدان گل چو پروانه رفتم

از آن دم که گفتم به پیله نمانم

الهی خودم دشمن خود نباشم

که باکی ندارم من از دشمنانم

شکست من ازمن ؛ گسست من از من

که دشمن ندارد رهی در گمانم

خداراغزل یاری ام کن که هرگز

دمی آیه ی  یأس بر دل نخوانم

شعشعه ی خدانبود اگرنبودفاطمه

شعشعه خدانبوداگرنبودفاطمه- تقديم به حضرت صاحب العصروالامرعجل الله تعالي فرجه الشريف

شعشعه ی خدانبود اگرنبودفاطمه

جلوه ی كبريا نبوداگرنبودفاطمه

درره خلقت جهان هيچ بهانه اي دگر

درنظرخدانبود اگرنبودفاطمه

خلقت احمدارچه بودعلت خلق ما ولي

خلقت مصطفي نبوداگرنبودفاطمه

بردرباب علم حق  نوشته اند اين سبق

علي مرتضي نبوداگرنبودفاطمه

بادل كوثرخدا  دربرهوت انزوا

هيچ كس آشنانبود اگرنبودفاطمه

عشق كه نازغمزه اش؛ برده دل از كف جهان

 اين همه دلربا نبود اگر نبودفاطمه

اوست كه ذكر ياربش ولوله درجهان فكند

ورنه زكس صدانبوداگرنبودفاطمه

به هرچه دين ومذهبي  صلاي مي زنددلت

معرفت خدانبوداگرنبودفاطمه

هاي ملائكه چرامعترضيد بي سبب؟

كه نامي ازشمانبود اگرنبودفاطمه

اوست دليل لطف او    ورنه به ملك هستي اش

با كسش اعتنانبوداگرنبودفاطمه

برلب طفل اين جهان  هرچه كه گشته روح من

واژه ي ابتدانبود     اگرنبودفاطمه

باغ محبتي كه دل  درپي اوست روز وشب

اينهمه دلگشانبوداگرنبودفاطمه

خون خدا به صدنوا  مي زنداين چنين صلا

شورش كربلا نبوداگرنبودفاطمه

وه كه چه مي كند به جان تشنگي قيامتم

آب درآن سرانبوداگرنبودفاطمه

روزقيامتي كه خلق  هركه به جانبي دود

جاده ي  التجانبود اگرنبودفاطمه

ناله ما براوكم است معني اسم اعظم است

ربي وربنانبود اگرنبود فاطمه.....

اي عشق بخوانم ...برانم ...چه تفاوت؟

اي عشق بخوانم ...برانم ...چه تفاوت؟

من كه نفسي بي تونمانم...  چه تفاوت؟

گرپيش تو افتد دل من گوچه تكانت؟

برخيزم وخود رابتكانم ... چه تفاوت؟

گرخشك شود شور ونشاطم چه غم تو؟

اكنون كه همه جوي روانم ... چه تفاوت؟

گر داد دل خسته بجويم چه جوابي؟

ور داد دلم را بستانم... چه تفاوت؟

گرشهره ورسواشودم دل ؛ زچه باكت؟

وينك كه به صد پرده نهانم ... چه تفاوت؟

پروانه ي نايافته ي باغ  خيالت...

گرمشت كنم يا بپرانم... چه تفاوت؟

هستي چو تويي ؛ نيستيان را چه غم هست؟

جمله چو تويي؛ من چونمانم ... چه تفاوت؟

تا باد سرانگشت اشارت به تو بادا...

من هيچ...گر اينم ... گر آنم ... چه تفاوت؟

                            سروده :فرامرزمیرشکارمبارکه   چهاردهم خردادهشتادوشش

یاعلی ای هستی مانام تو

یاعلی ای هستی مانام تو

وی حیات عاشقان ازجام تو

ای رخت پربوسه ازپیغمبران

وی به گردقامتت نیلوفران

آشنامردغریبستان ؛ علی

ای توتنهامعنی انسان ؛علی

ای که داری هرنفس؛ بوی خدا

هرنگاهت زائر کوی خدا

بی توهستی بودنی بی ابتداست

هستی بی تو غمی بی انتهاست

بی تو؛هستی ضجه ی آب وگل است

باتوهستی ؛اشک واحساس ودل است

ای تومقصود خداازخلقتش

ای تمام هستی اش راعلتش

بازترازچشم توآئینه نیست

آنکه جزتوروی اورادیده کیست؟

چشم تومقصودخلقت بودوبس

دیدن تو اوج غایت بودوبس

"ای علی که جمله عقل ودیده ای

شمه ای واگوازآنچه دیده ای"

شاعران دنبال زیبایی روان

تاسرایندآیتی از گلرخان

لیک بی توراه راگم کرده اند

پادشه نادیده خودرابَرده اند

گه به مدح این وآن روی آورند

لیک تنهاحسرت ازگفتن برند

ای دوای جان پردردم علی

گرنبودی من چه می کردم علی

گرنبودی شعروشورم راچه سود؟

بی توآری کی توان شعری سرود؟

پادشاها شاهی ات درچشم ماست

ای که حُکمت عین احکام خداست

ای که یادت یادانسان بودن است

ذکرتوسرشارباران بودن است

ابررحمت ؛ بارش باران عشق

گل برویان ازدل بستان عشق

ای وجودت غرق اخلاص عمل

وارهان مارا ازاین نفس دَغَل

وارهان آن را که نامت ورد اوست

وارهان آن را که دارد میل دوست

ای علی ؛ ای آسمان عاشقی

سینه ی توصدجهان عاشقی

یک ستاره زآسمان خودببخش

یک وجب ازصدجهان خودببخش

ای که عشق ازنام توشدمُنجلی

رحمت حق است درنامت علی

***

پرده هاراکاش پس می زد  دمی

تابه چشم خودببیندآدمی

جلوه ات را  تا سراپا  ناله زن

عاشقانه این چنین سازد سخن:

ای به دستت خاک هستی بیخته

ای گِل آدم به دستت ریخته

تونه تنها عشق راقدقامتی

بلکه هستی را تمامی قامتی

یا امیرالمومنین ؛مولا؛علی

ای همه بودونبود ازتوجلی

ای که نامت مُشتق ازنام خداست

نام تویادآورجانان ماست

ای نسیم صبحگاهی درجهان

ای سرانگشتان دستت مهربان

مهربانی باوجوماهنوز

می نوازی صورت جان راهنوز

نورچشم اهل بینش یاعلی

ای فروغ آفرینش یاعلی

ای فروغت پیش ازاین خورشیدها

روشنی بخش شب تردیدها

خواهش ماتشنه کامانی هنوز

مثل باران دربیابانی هنوز

تابه یادت زندگانی می کنیم

لحظه هاراگل فشانی می کنیم

ای که دروصفت نگفتم یک  ز صد

هم به مدحت ازتومی جویم مدد

ای که نامت پرتو نام خداست

نام تومشکل گشای روح ماست

کیستی ایکه نمی باشی خدا؟

من بشرهرگز ننامیدم تورا...

بی توایمان؛ کفرمطلق یاعلی

دست مابرگیریاحق یاعلی

بوی یاس وبوی احساسی علی

همسرزیباترین یاسی علی

یاعلی ای ذکرهربرخاستن

جان  من برخاست باتو زین بدن

ماعلیلان راتوپایی  ؛ یاعلی

قوت زانوی مایی یاعلی

شیعه بانام توشدبرپاعلی

طفل مابرخاست ازجایاعلی

روح ما خاک کف پای علیست

جان ما مخلوق آوای علیست

بلبلان وقت غزلخوانی شده است

گلشن هستی چراغانی شده است

بلبلان هنگام گل خوانی شده است

هستی ازنامش چراغانی شده است

ذره ذره بشنومی گوید:علی

قطره قطره ابرمی موید:علی

جان مني چه غصه كه دربرنبينمت

جان مني چه غصه كه دربرنبينمت

تاج مني چه شكوه كه برسرنبينمت

باشي ويانباشي ازاين دل نمي روي

نزدمني چه باك كه دربرنبينمت

ازلطف گروفاي توديدم وگرجفا

القصه خواستي كه مكرر نبينمت

آئينه ام غبارزداي اي هميشه حسن

تا يك نفس به عمرمكدر نبينمت

بيدارمانده چشم به يادت تمام شب

ترسم كه چشم بندم وآخرنبينمت

هرچندروي تونرود يك دم ازنظر

راضي نباش اين دم آخر نبينمت

دعوت

ظهرشد

آسمان دوباره بازشد...

آفتاب:

                    مستقیم

                                                      موقع نمازشد...

تصنیف

خلخال ِپای توأم

مراباخودت ببر

تاهمره  توباشم

درهرسفریاحضر

**

من گوشوارعشقم

کزعشق ناجدایم

درگوش خود؛کش مرا

تابشنوی صدایم

**

کن حلقه درسرانگشت

جان طلایی ام را

وانگه به یک سرانگشت

حرکت بده دلم را

**

طبعم نمی سراید

یک واژه بی توبودن

مطلع تویی وگرنه

ماراچه باسرودن؟؟؟

**

کفش تومی شوم من

تاپاکنی وجودم

هرچندمی روی تو

بابودیانبودم

5 : عشق ومهرواول وآغازاست

5 : عشق ومهرواول وآغازاست

77 :    معنی  پرواز       است

100  : معنی  2  زوج  خدامحور

 بی یک، دوصفر، فاقد آغاز است

80 :  ازغروب اگر گفته است

70 :  هم طلیعه ی پرواز است

 2 : معنی اش دعاست چو 22

22 هرچه هست پر اعجاز است 

9 : عارفیست سربه گریبان در

8: ازسجود عشق  پر آواز است

مُهر نماز پیش 90  جستیم

مِهر نمازتابه که همساز است

50 : دل به غیرنخواهد داد

50 استعاره وایجاز است

از 40 جنون دوباره به دل افتاد

40 :اربعین مردم مرتاض است

1  : یا احد ،صمدبه دلش دارد

اما یکی که سخت بی انباز است

4 : از رکوع سبحه به لب دارد

4:از تواضعش چه قَدَر ناز است

60 : آن علیست که سربرچاه

60  : آن علیست که پر راز است

5 : از محمد وعلی وزهرا

5: از حسین و نام حسن تازه است

از 5  من چگونه نگویم باز

کز 5 تن زبان دلم بازاست

از  5  عاشقانه تر ایدل نیست

5 : عشق ومهروآخر وآغاز است...

 

فرامرزمیرشکار-اصفهان 16 آبان89

قرآن...

پــر زمـزمـه از خـداست قـرآن

 مـوسیـقـی روح مـاست قـرآن

بـا آن بـه خـدا تــوان رسـیـدن

 ‌ زیـرا سـخـن خـداسـت قـرآن

هــر آیـه آن چـو پــلّــه نــور

 ‌ ‌ تـا مـنـزل کـبـریـاسـت قـرآن

هر کس به لب،این کـلام دارد

دانـد بـه دلـش چهاست قـرآن

نـور دل و نـور لـحـظـه مرگ

نـور شـب قـبـر مـاست قـرآن

روحـم چــو هـوای بعد بـاران

 سرشـار کُـنِ صـفـاست قـرآن

بـهـتـر ز تـمـامـی جـهانست

دنـیـاسـت فنا،بقـاست قـرآن

ای زنـدگی‌ات تـمــام پُـر درد

 غـافـل منشین شفـاست قـرآن

لـب را بـگشا که حرف،حرفش

پــرواز دل رهــاســـت قــرآن

پـر زمـزمه از فـرشتـگان نیست ‌

 هـر خانه کز او جداسـت قـرآن

بـی مـشـکـلــم از تـلاوت آن

از بـسـکـه گره گشاست قـرآن

در نــزد هـمــه پـیـمـبــرانـی

 هـمــراهـی انـبـیـاسـت قـرآن

آیــنــده در او چـو روز روشــن

 راوی گــذشــتـه‌هـاسـت قــرآن

‌بــا آن ز خـدا طـلـب نـمـائـیــد

 هـر خـواسـتـه را رواســت قــرآن

تـا لب به سخـن،خدا گشودست

سـرشـار از آن صــداسـت قــرآن

ای دوست،صدات می‌زند دوست

هــر ‌آیــه بـیـا ‌بـیـاســت قــرآن

هـر حـرف، فرشتـه‌ای کند خلق

 حرفی کـه فـرشـتـه زاسـت قــرآن

در از پـی در گـشـایـد ایـن بــاغ

پـر هـمـهــمــه دَرآســت قــرآن

گنجی پـس از آن نمی‌توان یافت

 تــاج ســر‌ اغـنـیـاســت قــرآن

از صـحـبـت خلق،زنـگ زد دل

بر زنــگ دلــم جـلاسـت قــرآن

دل تـیــره در آن نــمـی‌بـــرد راه

 نــور‌ دل‌ آشـــنــاســـت قــرآن

با ده حـسـنـه،‌ثـواب هـر‌ حرف

گـنـجـی همه‌ پُربهـاسـت قــرآن

یــک روز‌ بــدون او‌ مـــبـــادم

 در شـام جـفـا،وفــاسـت قــرآن

بـی او نـزنـم قـدم در ایـن دشت

مــوسـیـقـی روح مـاسـت قــرآن

وسعت آسمان به هم خورده است...

وسعت آسمان به هم خورده است

خواب نصف جهان به هم خورده است

یک نفرخط کشید یک جایی

نقش های زمان به هم خورده است

چینی نازکی  شکست آخر

خلوت اصفهان به هم خورده است

پای خواجو نمی رود درآب

ردپای زنان به هم خورده است

باز از برج وباروی شیطان

نقش کل جهان بهم خورده است

باز  پل غرق درخیالات است

ذهن الله خان به هم خورده است

می شدآهسته تر از او رد شد

مترو...آه ...اصفهان به هم خورده است

گرکه مهمان توأم...

میزبان

      هرگز نمی خواهد زمهمان

                                                      ،آب ونان

                                                                                            گرکه مهمان توأم...

                                                                                            ازآب ونان من مپرس...